Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını reddeden ve izleyiciyi rahatsız edici bir gerçekliğe davet eden bir kült filmdir. Film, Xenia, Ohio'da geçen ve bir kasırganın ardından hayata tutunmaya çalışan bir grup gencin ve kasaba sakininin parçalı hikayelerini sunar. Senaryo, belgesel tarzı bir yaklaşımla, karakterlerin günlük rutinlerini, anlamsız diyaloglarını ve kasabanın çürüyen atmosferini gözler önüne serer.

Oyunculuk performansları çoğunlukla profesyonel olmayan oyuncular tarafından sergilenmiş, bu da filme otantik ve rahatsız edici bir hava katmıştır. Karakterler, sıkıntıdan kurtulmak için tuhaf ve bazen rahatsız edici aktivitelerle uğraşırken, izleyiciye Amerikan banliyölerinin karanlık ve ihmal edilmiş bir portresini sunar. Korine'in yönetmenliği, geleneksel olmayan çekim teknikleri ve deneysel kurgusuyla dikkat çeker, seyirciyi pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp bu yabancı dünyanın bir parçası haline getirmeyi amaçlar.

Gummo, izlenmesi kolay bir film değildir; estetize edilmiş çirkinliği ve nihilist tonuyla izleyiciyi sorgulamaya iter. Ancak, bağımsız sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz sahneleri ve rahatsız edici güzelliğiyle kült statüsüne ulaşmış bir yapımdır. Amerikan rüyasının karanlık yüzünü merak eden, deneysel sinemadan hoşlanan izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir deneyim sunar. Film, konvansiyonel beklentileri karşılamasa da, izleyici üzerinde derin ve kalıcı bir etki bırakmayı başarır.