Alice Rohrwacher'in yönettiği 2018 yapımı Happy as Lazzaro (Lazzaro felice), izleyiciyi İtalya'nın kırsalından modern şehir hayatına uzanan büyülü ve düşündürücü bir yolculuğa çıkarıyor. Film, saf ve sınırsız bir iyiliğe sahip genç köylü Lazzaro'nun etrafında döner. Lazzaro ve ailesi, Tütün Baronesi Alfonsina de Luna tarafından izole edilmiş Inviolata köyünde, neredeyse feodal bir düzende sömürülmektedir. Ancak filmin hikayesi, bir ziyaret sırasında yaşanan beklenmedik bir olayla fantastik bir dönüşüm geçirerek zamanda ve mekanda sıçrama yapar.

Adriano Tardiolo'nun ilk kez kamera karşısına geçmesiyle canlandırdığı Lazzaro karakteri, naifliği ve duru oyunculuğuyla filmin kalbini oluşturuyor. Onun masumiyeti ve değişmeyen ruhu, etrafındaki dünyanın acımasızlığı ve yozlaşmasıyla keskin bir tezat oluşturur. Nicoletta Braschi'nin canlandırdığı Barones karakteri ise bu sömürü düzeninin somut temsilidir. Rohrwacher'in yönetmenliği, gerçekçi ve dokunsal bir sinema diliyle, sosyal eşitsizlik, sömürü, inanç ve insan doğasına dair derin sorular sorar. Film, bir peri masalı havasında ilerlerken, aslında çağdaş İtalya'nın ve daha geniş anlamda modern kapitalist toplumun sert bir eleştirisini sunar.

Happy as Lazzaro izlenmeli çünkü sıradan bir dramın ötesine geçen, türleri harmanlayan ve izleyiciyi uzun süre etkisi altında bırakan poetik bir sinema örneğidir. Görsel olarak çarpıcıdır; köyün tozlu atmosferi ile şehrin soğuk betonları arasındaki geçişler ustalıkla işlenmiştir. Film, iyiliğin ne olduğu, sadakatin değeri ve insanlığın doğasına dair evrensel temaları, benzersiz bir hikaye anlatımıyla ele alır. Cannes Film Festivali'nde En İyi Senaryo ödülünü alan bu film, sıra dışı karakteri ve unutulmaz finaliyle, üzerine düşünmeye teşvik eden, çağdaş bir sinema başyapıtıdır.