Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri toplayıp onlara 120 gün boyunla sistematik işkence ve aşağılamalar uyguladığı bir kâbusa odaklanır. Film, salt şiddet betimlemesinden öte, faşizmin, iktidarın ve tüketim toplumunun yapısal şiddetini çarpıcı bir metaforla ele alır. Pasolini, görüntüleri bir estetik kaygıdan ziyade, izleyiciyi rahatsız etmek ve düşündürmek amacıyla kullanır. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin soğukkanlılığını etkileyici bir şekilde yansıtır. Yönetmen, geleneksel anlatı yapısını reddederek, izleyiciyi Dante'nin 'İlahi Komedya'sına benzer bir cehennem katmanlarında yolculuğa çıkarır. Bu filmi izlemek kolay değildir; rahatsız edici, sarsıcı ve unutulmaz bir deneyim sunar. Pasolini'nin, öldürülmeden önce tamamladığı bu son çalışması, bir sanatçının topluma karşı son ve en acımasız uyarısı olarak görülür. İzleyiciyi, gücün doğası, itaatin mekaniği ve insanlığın karanlık yüzü üzerine derin bir sorgulamaya davet eder. Sadece görsel bir deneyim değil, aynı zamanda felsefi ve politik bir manifesto niteliği taşıyan 'Salò', sinemanın sınırlarını zorlayan cesur bir yapımdır.